Februari 2019
Nog geen verslagen beschikbaar

Home sweet home
06-02-2007, 16:14
Sjeez wat ziet dit er mooi uit! Het is net een megagroot sieraard. Met allemaal kleine goude glimdingetjes. En die zitten dan aan elkaar en vormen een geheel. Het zijn er een heleboel en zijn met elkaar verbonden met een soort kralenketting van kleine goude pareltjes. Wat vreemd dat licht er op de aarde altijd wit uitziet maar vanuit de lucht goudsig. Sommige pareltjes bewegen. Het zijn wazige vlekjes, ze bewegen in een rijtje zoals mieren dat doen. Opeens zijn de juwelen op en is er een hele lange tijd niets. Af en toe zie ik een wazige vleg maar vooral zie ik niets. Ik druk mijn gezicht dichter tegen het miniatuurraampje. Er is echt niets meer te zien. Na een tijdje begin ik me zorgen te maken, er zou toch wel iets te zien moeten zijn? Net zag ik nog wazige vlekjes, nu helemaal niets meer. Ik hoor een stem door de luidsprekers. Zie je wel! Ik moet het nu toch zien! Ik weet wel dat het klein is, maar het is toch niet onzichtbaar! Ik snap er niets meer van. Ik haal mijn gezicht van het koude raampje weg. Dan is het zo ver. We raken hardhandig de grond. Ik kijk nog een keer uit het raampje en zie nog steeds niet. En opeens snap ik het. Ben ik na een jaar eindelijk terug in mijn eigen land, kan ik het niet zien omdat het mistig is!
Die nacht kon ik niet slapen. Het was donker, het bed was niet te hard en niet te zacht, het was niet heet en ik lag niet te piekeren. Maar toch kon ik niet slapen. Ik voelde me alsof ik weer een klein meisje was en ik morgen cadeautjes zou krijgen voor mijn 10e verjaardag. Ik vond dat gevoel maar irritant want het zorgde er voor dat ik niet kon slapen. Ik draaide me om in bed, het hoofd de andere kant op, maar het hielp niet. Vertikaal, horizontaal of diagonaal, verandering van slaaprichting deed mij niet slapen. Ik was wel erg moe, dat was vreemd. Ik deed het licht aan en las wat in mijn boek. Ik deed de lamp weer uit en draaide me nog een keer om. Ik dacht aan alles maar tegelijkertijd aan niets. Ik poogde de tips van mijn ZENvrienden op te volgen door mijzelf alleen nog maar op mijn ademhaling te concentreren. Maar dat hielp ook niet. Het was nu ondertusen 3 uur s'nachts, maar ik kon nog steeds niet slapen. 's Morgens werd ik voor de wekker wakker. Ik had dus schijnbaar toch geslapen, anders wordt je niet wakker. Ik was nog steeds doodmoe maar nou ik dan toch al wakker was kon ik net zo goed douchen en mijn tas inpakken. Ik zocht alle souvenirs bij elkaar en gooide de laatste rommel in de vuilnisbak. Een shirt wat ik een jaar meegesleept had, mijn handdoek, shampoo. Allemaal overbodige ballast die ik nu niet meer nodig had zo de vuilnisbak in. Ehm, nou ja, op het tafeltje naast de vuilnisbak dan. Misschien kan het kamermeisje het nog gebruiken. Ik pakte mijn tas op en liep de kamer uit.

De taxichauffeur probeerde een gesprek aan te knopen maar zijn engels was zo onverstaanbaar dat hij alles 3 keer moest herhalen voordat ik het begreep. Hij werd daar zo moe van dat hij het al snel voor gezien hield en wijselijk zijn mond dicht hield. Ik keek om mij heen en poogde zoveel mogelijk laatste indrukken naar binnen te zuigen. Met tranen in mijn ogen realiseerde ik dat dit het dan was. Mijn reis, mijn ritje naar de andere kant van de wereld. Weemoedig zakte ik neer op de achterbank van de taxi en nam ik vanuit de rijdende taxi nog wat laatste foto's. De taxichauffeur keek me vragend via de achteruitkijkspiegel aan. 'Ik ga naar huis' zei ik, als veronderschuldiging van mijn extreem diepe zucht. 'India mooi?' vroeg hij. 'Ja', zei ik, 'India is mooi'. 'Wanneer kom je weer terug?' vroeg hij. 'Ik weet nog niet wanneer', zei ik, 'maar ik kom zeker!' zei ik. 'Beloofd?' vroeg hij. 'Beloofd!' zei ik. Veel te vroeg kwam ik bij het vliegveld. Ik checkte mijn bagage in en zei niet tegen het vrouwtje dat ik nog 50 dollar moest betalen omdat ik mijn ticket heb vervroegt. Zij wist schijnbaar van niets en zo was ik opeens 50 dollar rijker. Er stonden een hoop lounche stoelen klaar om mij te vergezellen bij mijn wachttijd. Ik maakte er gretig gebruik van en las maar weer wat in mijn boek, wisselde mijn laatste centen om naar euro's en dronk een ranzige koffie van het geld wat niet meer omwisselbaar was.

Eindelijk was het dan zo ver. Om half 10 's morgens nederlanse tijd klom ik in het vliegtuig. Ik begon meteen mijn mijn LCD schermpje en afstandsbediening te spelen maar kwam er al snel achter dat dat nog niet werkte. Toen we in de lucht hingen begon de eerste film. We kregen lunch met wijn (of water, maar ja daar kies je natuurlijk niet voor als het gratis is!). Daarna keek ik nog een film. En nog eentje. En nog eentje. Toen ik het toilet uitprobeerde ging natuurlijk, net toen ik wilde gaan zitten, de gordellampjes branden. Maar er zit geen gordel op het toilet en ik moest toch echt plassen van die wijn. Dus ik negeerde het lampje en kreeg een waarschuwende frons van de lelijke stewardes toen ik weer uit het toilet kwam. Ik dacht altijd dat stewardessen heel mooi waren? Daar worden ze toch op geselecteerd? Ik ging maar snel zitten en deed mijn gordel om. Ik weet nog steeds niet waarom dat nou nodig was want de minimale turbulentie was niet echt voelbaar en het gooide je al helemaal niet van de stoel. Misschien was het een test om te kijken of iedereen wel netjes ging zitten. Daar ben ik dan voor gezakt.

En dan opeens, 10 uur later, vlieg je zomaar boven Londen. Nog steeds niet echt het idee dat ik nou naar huis ging staarde ik zo hard mogelijk uit het raampje als maar kon. Het zag er wel erg mooi uit, al die lampjes op de grond! In Londen loop ik wat door het vliegveld. Ik had 1,5 uur overstaptijd en was bang dat het allemaal mis zou gaan, maar ik kon zelfs nog uitgebreid naar het toilet en had dan nog tijd over. Aangezien ik enorme honger had wilde ik wat te eten kopen maar bedacht me dat ik, behalve dat ik waarschijnlijk in de engelse pond moet betalen, niet meer echt geld over had . Dus ik wachtte ongeduldig op een bankje totdat duidelijk werd vanuit welke gate ik moest vertrekken. Ik liep richting de gate en kwam aan in een rare wachtruimte. Ik had het idee dat ik verkeerd zat en draaide weer om. Maar op dat moment komen er opeens heel veel nederlanders binnen lopen. LELIJKE nederlanders. Van die ballerige Guus Meeuwis studenten. Overduidelijk nederlanders met hun gebral en gebler. Ik schrok me rot. Ik wist niet dat de mannen zo lelijk waren in mijn eigen land! Het vreemde hok stroomt nu nog voller. 10 minuten voordat de gate dicht gaat is er nog niemand om ons het vliegtuig in te laten. Een van de Guus Meeuwis ballen gaat kijken wat er aan de hand is. Ze zijn dan misschien niet moeders mooiste, ze zijn wel slim. We blijken in het verkeerde hok te staan en snel stromen alle passagiers richting de juiste gate. Wel handig, zo'n bewegwijzering die ook klopt. Mijn laatste vliegritje is relatief erg kort. Ik kijk vooral uit het raampje, deze vlucht heeft geen geavanceerd LCD scherm voor mijn neus. Ik zie Engeland onder mij verdwijnen. Ik bedenk me dat dit zwarte gat dan de zee moet zijn. Af en toe zie je een klein lichtje wat ik me dan voorstel als boot. En dan opeens zie ik niets meer. Er is bijna een uur om maar er is nog geen Amsterdam te zien. Het mag dan misschien relatief een klein pietluttig stadje zijn, maar volgens kun je toch wel IETS zien vanuit het vliegtuig. Maar ik zie helemaal niets. Zelfs als de gezagvoerder roept dat we gaan landen zie ik niets. En als we dan uiteindelijk inderdaad landen zie ik nog steeds niet. Met moeite kan ik wat lichtjes onderscheiden van de landingsbaan. Het is gewoon vet mistig!

Op Schiphol wacht ik geduldig op mijn tas en loop ik richting de treinen. Het voelt alsof ik nooit weg ben geweest, alles ziet er nog hetzelfde uit. Het enige wat heel erg vreemd in mijn oren klinkt is het nederlands overal. IEDEREEN om mij heen praat nederlands. Ik hoor geen woord onbekende of engelse taal. Ik stap in de trein en kijk uit het raam. Voordat ik het weet ben ik er al. Ik zoek een bus en stap in. De chagrijnig buschauffeur schreeuwt meer tegen mij dan dat hij praat. Welkom terug in Nederland! Ik was even vergeten dat mensen het hier niet leuk vinden om te werken en dat ze dan ook niet proberen om er wat van te maken. Dat ze dan het liefst zo onvriendelijk mogelijk tegen je zijn om jou ook een rothumeur te geven. Maar uiteindelijk kom ik dan toch aan op plek van bestemming. Ik bel aan en een stem zegt: 'wie is dat?' 'Je zus!' roep ik terug. Een vrolijk meisje komt naar buiten rennen. Vrolijk groet ik mijn grote zus en kleine broertje. Ik ben kapot. Na 12,5 uur reizen is het voor mijn gevoel half 3 's nachts. Maar Hanneke en Pieter praten me de oren van het hoofd. En uiteindelijk val ik nog later in slaap. Om weer extreem vroeg wakker te worden want ik heb natuurlijk een jetlag. Ik probeer zo zachtjes mogelijk te doen maar om 9 uur vind ik het wel welletjes en maak ik iedereen lomp wakker. 's Middags gaan we naar mijn Marieke en Heiko. Zo verbaast als zij zijn met mijn vervroegde thuiskomst, zo grappig vind ik de hele situatie als iemand weer onverwacht in mijn ogen kijkt en zich realiseerd dat ik dan toch echt voor de deur sta. Maar niemand sloot ik zo graag in mijn armen als mijn ouders. Mijn vader die mij 20 minuten van te voren hoort dat ik op het station sta en mij met de auto op komt halen. En mijn moeder die niet kan wachten tot de auto is geparkeerd maar het huis uitgerend komt voordat deze stil staat.

Ik ben blij dat ik besloten heb om niet te vertellen wanneer ik thuis kwam. Ik heb genoten van mijn onverwachte binnengeval. Maar nu is het wel genoeg geweest en mag ik het vanmezelf eindelijk van de daken schreeuwen. Ik ben weer thuis! Terug in Nederland met zijn kaas en normale melk, terug in het land met mijn vrienden en mijn familie. Mijn reis is voorbij. En dat betekent tevens het einde van mijn weblog. Een einde aan mijn ellelange verhalen. Ik heb momenteel geen flauw wie dit allemaal wel en niet leest. Ik was altijd erg blij met alle reacties, ik kreeg het idee dat ik mijn dagboek niet alleen voor mezelf schreef en dat is altijd leuk om te weten. En bij deze dan ook voor iedereen: ongelooflijk bedankt voor de support, reacties en e-mails die ik kreeg. Ik hoop iedereen snel weer te zien en als dat niet gaat, dan in ieder geval ergens in de toekomst.
Reacties
Reacties [ 32 ]

Archief
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
Novemer 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006